Ve kadınlar, bizim kadınlarımız: korkunç ve mübarek elleri, ince, küçük çeneleri, kocaman gözleriyle anamız, avradımız, yarimiz ve sanki hiç yaşamamış gibi ölen ve soframızdaki yeri öküzümüzden sonra gelen ve dağlara kaçırıp uğrunda hapis...
Kalbi güzel olan insanların,dili de güzeldr. Dil kalbi temsil eder...
Bitmez geçmez dediği nice günü akşam etti.
Savaş onu okulun kapısında yakaladı, Bir adım kala insanları görmeye. Elinden kalemini aldılar, İttiler ölmeye, öldürmeye.
Hiçbir zaman mutlu olmadı.
“Sonunda intikam saati çaldı ve ihanet başladı”
"Düzenli namaz. Gizli dualar. Sade hayaller. Helal yaşam. Sayılı insanlar."
Zaman her şeyi uğurlar,yola koyar. Her yolun sonu,her cümlenin noktası var.
Bir şeye üzülünce onunla ilgili konuşurum ama bir şeye gerçekten çok üzülürsem , Onunla ilgili hiç konuşmam..
"Benden uzak dur!" "Yapamam. Sen benim karımsın. Ölüm bizi ayırana kadar, unuttun mu?" "Aklını mı kaçırdın? "Muhtemelen." "Kirill, uzak dur, ciddiyim." "Durmayacağım. Ciddiyim. Diğer kolumu vurabilirsin, yine de sana doğru yürüyeceğim....
"Benim için mi endişeleniyorsun?" "Daha çok, direksiyona düşüp ölürsen kaza yapmak istemiyorum." "Küçük, kararmış kalbimi incittin ...
"Bir yalandan sonra bütün gerçekler şüpheli hale gelir."
“Okumak, sadece okumak. Okuyan insan, dünyanın aklına yaslar sırtını.”
"İçimiz bir dolap değil ki açıp bakalım. Açıp gösterelim. Yine de anlatıyoruz ama."
Utangaçlık asil bir huydur, ne yapacağını bilememek övünülesi, yaşama becerisinden yoksun olmak ise insanı yücelten bir özelliktir.