Felaketzedeler Evi’ni okurken, şizofreninin hayatı nasıl alt üst edebileceğini her cümlede hissettim. William Figueras’ın zihninde, hastalığın yarattığı kaos ve yalnızlık, kelimeler aracılığıyla öyle yoğun aktarılıyor ki, okurken adeta...

Felaketzedeler Evi’ni okurken, şizofreninin hayatı nasıl alt üst edebileceğini her cümlede hissettim. William Figueras’ın zihninde, hastalığın yarattığı kaos ve yalnızlık, kelimeler aracılığıyla öyle yoğun aktarılıyor ki, okurken adeta sarsılıyorsunuz. Sevdiği kadınla kurduğu bağ ve bu bağın sınırları, romanın kalbini oluşturan duygusal yoğunluğu yaratıyor. Kadınla olan ilişkisi ve sonrasındaki içsel mücadele, William’ın savruluşunu ve yazma ihtiyacını derinlemesine hissettiriyor; yazdığı şeylerin bir kısmını yok etmesi, yaşadığı içsel çalkantıyı sembolize ediyor. Askerlikle ve diğer sosyal bağlantılarla olan ilişkilerindeki kopukluklar, hem karakterin hem de hastalığın içsel yıkıcılığını gözler önüne seriyor. Rosales’in yazdıkları, sadece bir hikâye değil; zihnin kırılganlığını, çaresizliği ve insanın hayatta kalma mücadelesini anlatan bir çığlık. Kitabın beni en çok etkileyen yanlarından biri ise yazarın yazma inancı. “Sadece yazmak zorunda olduğum şeye yer var zihnimde. Umarım daha fazla yer açılır,” diyor Rosales. Bu cümle, hem William’ın hem de yazarın hayata tutunma çabasını, kayıplar ve zorluklar arasında bir umut kıvılcımı olarak gösteriyor. Her harfi, her cümlesiyle okuyucunun içini titreten bir duygu yoğunluğu var; okurken hem William’ı hem de onun içsel dünyasını adeta yaşamak mümkün. Felaketzedeler Evi, hastalık, yalnızlık, aşk ve yazma tutkusunun iç içe geçtiği, derin bir acı ve güzellik taşıyan bir roman. Rosales’in eserinde her satır, insan ruhunun kırılganlığına ve dirençsizliğine tanıklık ediyor, ve okurken sarsılmamak neredeyse imkânsız. Belki de bazı kitaplar okunmuyor, içimize bırakılıyor. Çünkü onların sayfalarında, çoktan yaşayıp susturduğumuz şeyler yeniden nefes alıyor..

Kambur ’u okumak, bir insanın kendi ağırlığını fark etmesi gibi. Başta sırtında sadece bir eğrilik sanıyorsun; sonra o eğriliğin zamanla ruhuna da yerleştiğini anlıyorsun. Okudukça kamburun büyüyor, sözcüklerin içine siniyor. Sanki Şule Gürbüz bir...

Kambur ’u okumak, bir insanın kendi ağırlığını fark etmesi gibi. Başta sırtında sadece bir eğrilik sanıyorsun; sonra o eğriliğin zamanla ruhuna da yerleştiğini anlıyorsun. Okudukça kamburun büyüyor, sözcüklerin içine siniyor. Sanki Şule Gürbüz bir aynayı değil, bir yara izini tutuyor önüne. Bazı kitaplar okunmaz; üzerimizden geçer, bizi kendi ritminde eğip büker. Kambur tam da öyle bir kitap. Okumakla bitmedi, içimde hala sürüyor. Belki ben onu bitirmedim, o beni bitirdi. Daha doğrusu, eğdi, büktü, hatırlattı; insanın sırtı kadar kırılgandır ruhu da. Ve şimdi, kitap bitti diyor. Ama ben hala aynı cümlede kamburumla birlikte eğiliyorum.

Ah nasıl başlayayım ne yazayım :)) Kitaba başlayalı ne kadar oldu hiç bilmiyorum, incelemeyi paylaştığımda görürüm artık Hep biraz biraz okuyup araya başka kitaplar koydum, bitmesin diye Ama o gün geldi çattı , herşeyin bir sonu var :) Kitabı...

Ah nasıl başlayayım ne yazayım :)) Kitaba başlayalı ne kadar oldu hiç bilmiyorum, incelemeyi paylaştığımda görürüm artık Hep biraz biraz okuyup araya başka kitaplar koydum, bitmesin diye Ama o gün geldi çattı , herşeyin bir sonu var :) Kitabı keşfetmeden önce diziyi izlemiştim. Aslında bu şekilde olması iyi olmuş; çünkü eğer önce kitabı okumuş olsaydım, muhtemelen diziyi izlemeyecektim. Çünkü neden bilmiyorum ama kitaptaki Joe’dan gıcık kaptım :/ Betimlemeler dizideki Joe’nun zekâsını, merhametini ve romantikliğini pek yansıtamamış. Pardon, sonlara doğru birkaç sayfada eh ufak ufak bir şeyler atılmış ama o kadar Joe Goldberg kitapta tam bir kadın ve seks düşkünü, takıntılı bir seri katil olarak öne sürülmüş. Ben onun dizideki o dahiyane numaralarını , samimiyetini, esprili ve sıcakkanlı yönünü alamadım. O yüzden dizide âşık olduğum, dilimden düşürmediğim adama, kitapta nefret ettim belki sorun bendedir, bilemicem :)) Yine de Caroline Kepnes Caroline Kepnes ’in yaptığı şey çok zekice: bizi Joe’nun zihninin içine kapatıyor. Onun düşüncelerini, takıntılarını ve kendi deliliğini nasıl meşrulaştırdığını görmek hem rahatsız edici hem büyüleyici. Okurken fark etmeden onun bakış açısına kayıyorsun; bir süre sonra kurbanı değil, Joe’yu anlamaya başlıyorsun. İşte o an, kitap seni ele geçirmiş oluyor. Belki de en ürkütücü olan şey, Joe’nun bazı cümlelerinde kendimizden bir parça bulmamız. Birini fazla sevmek, fazla merak etmek ya da fazla sahiplenmek; bunların hepsi bir noktada Joe’nun diline dönüşüyor. Kepnes, bu ince çizgiyi öyle ustaca kuruyor ki, aşkın mı yoksa deliliğin mi içindeyiz, anlamak zorlaşıyor. Dizi bunu romantize ederken, kitap daha çıplak ve acımasız bir yüz sunuyor. Joe’nun iç sesiyle baş başa kalmak, bazen bir suç ortağı gibi hissettiriyor insana(kurukafa emojisi) ; farkında olmadan onunla birlikte günaha batıyorsun (alev emojisi) “ You You ”, sadece bir stalker hikâyesi değil; izlerken kendi karanlığımızın en sessiz köşelerinde yankılandığımız bir labirent. Joe’nun deliliği, fark etmeden içinde kaybolduğumuz bir gölgeye dönüşüyor. Kısacası: Dizi → Saykoluğun içinde bile sevilebilecek bir adam. Kitap → Aynı saykoluğun tüm çıplak, rahatsız edici hâli. İkisini de sevdim ama farklı nedenlerle. Biri kalbime oynadı, diğeri bilinçaltıma. Dizi mi ? kitap mı ? diye, artık karar size kalmış :)) E bide cinema versiyonu geliyormuş sevenlerine duyurulur:)))

OKUDUM - BİTTİ! 📚 Kitap Adı : LEZİZ KADAVRALAR Yazar Adı : AGUSTINA BAZTERRICA Sayfa Sayısı : 192 Kitap Puanım : 10 /10 Kitap İncelemem : 👇 Bazı kitaplar vardır ya, kapatıp eski sen olarak devam edemezsin hayata. Leziz Kadavralar...

OKUDUM - BİTTİ! 📚 Kitap Adı : LEZİZ KADAVRALAR Yazar Adı : AGUSTINA BAZTERRICA Sayfa Sayısı : 192 Kitap Puanım : 10 /10 Kitap İncelemem : 👇 Bazı kitaplar vardır ya, kapatıp eski sen olarak devam edemezsin hayata. Leziz Kadavralar işte tam da öyle bir kitap. 📖🔥 Agustina Bazterrica öyle bir evren kurmuş ki, her sayfada biraz daha sıkışıp kalıyorsun, nefesin daralıyor. Hayvan eti tüketilemez hale gelince insan yetiştirilen bir dünya... Önce "eh, distopik bir kurgu işte" deyip geçiyorsun belki. Ama ilerledikçe fark ediyorsun ki aslında anlatılan bugün, şu an, tam da şurada olan bir şey. Ama aslında yapılan tek şey rolleri değiştirmek; anlattığı şey bugünün ta kendisi. İşte can alıcı nokta da tam burası: Kitap aslında hayvanların yıllarca insan denen canlının elinden neler çektiğini yüzümüze vura vura anlatıyor. Ama öyle süslü laflarla falan değil. Tüketim alışkanlıklarımızı, et endüstrisini, sistemin nasıl duygusuzlaştırdığını öyle yalın anlatmış ki, okurken durup 'Biz bunu gerçekten yapıyoruz' dedim kendime. Dili öyle keskin, öyle gerçek ki... Yer yer midem bulandı, yer yer gözlerim doldu. Latin Amerika edebiyatının o tekinsiz, puslu havası çöküyor üstüne her sayfada. Bir yanda sistemin işleyişini didik didik eden politik alt metin, diğer yanda kederli bir baba-oğul hikâyesi. Öyle iç içe geçmişler ki, hangisi daha çok acıtıyor bilemiyorsun. O son... Allahım, o son. Kitabı bitirdiğimde öylece kalakaldım. Resmen allak bullak oldum, paramparçaydım, beynimden vurulmuşa döndüm. Günler geçse bile , asla etkisinden çıkamayacağımı biliyorum . Bazı satırlar kazındı zihnime, gitmeyecek. Bu sadece bir distopya değil; kapitalizmin, sömürünün, tüketim çılgınlığının ve en acımasız haliyle insanın insana (ve hayvana) reva gördüklerinin çarpıcı bir aynası. Ama sıradan bir ayna mı? Hiç değil. Kırık, keskin ve kanatan cinsten. Puan mı? 10/10. Kesinlikle okunmalı. Ama uyarayım: bitince aynı insan olarak kalkmayacaksın o kitabın elinden. 🥀 #LezizKadavralar #AgustinaBazterrica #Distopya #OkudumBitti #KitapYorumu #Edebiyat #LatinAmerikaEdebiyatı #HayvanHakları #ÇarpıcıSon #ŞokeOldum #KitapTavsiyesi #KaranlıkEdebiyat #SarsıcıKitaplar