“Adını anmadığım her cümlede biraz sen vardın...”

"Acının şiddetli oluşu değil, sürekli oluşu yoruyor bizi." •Oğuz Atay

Belki de en zoru, birini bütün kalbinle sevip de dokunamamak... Seni seviyorum diyemeden, içimden binlerce kez söylemek... Her şeyde seni görmek ama hiçbir şeye seni dahil edememek. Zaman geçti, ben sustum. Çünkü bazen kaderin karşısında konuşmak...

Belki de en zoru, birini bütün kalbinle sevip de dokunamamak... Seni seviyorum diyemeden, içimden binlerce kez söylemek... Her şeyde seni görmek ama hiçbir şeye seni dahil edememek. Zaman geçti, ben sustum. Çünkü bazen kaderin karşısında konuşmak anlamsız kalıyor. Sen benim için hep oradaydın uzak, ama hep en yakın yerimde. Bir bakışla başlayan o his, şimdi bir sessizliğe dönüştü. Yine de içimde hâlâ sen varsın, adını anmasam da, unutmamış gibiyim. Ben seni sevmekten hiç vazgeçmedim. Sadece artık kabullendim... Bazen en büyük sevgi, gitmeyi değil uzaktan bakmayı bilmekte gizlidir. Senin mutluluğunu uzaktan izlemek, kendi acıma rağmen gülümsemeyi öğrenmekti benim payıma düşen. Belki bir gün yollarımız kesişir, belki hiç kesişmez. Ama bil ki, bu kalp seni bir gün bile pişman olmadan sevdi. İmkansızdı, evet.... ama bir o kadar da gerçekti...🤍

_*Nice sabahlar, nice aydınlıklar*_ _*Gelecek nice günler için yaşayalım.*_ > _Ümit Yaşar Oğuzcanᝰ✍︎_

Bir gün giderim buralar dan.... 🥀 Niye diye sormayın, kalmadı ben de derman ..🥀

_Çok pahalı ödedim, *inanmanın bedelini...*_ > ~Nazım Hikmet

Yolu rastgele yürürsen ömür olur. *Denginle yürürsen şiir olur..* > Cahit Zarifoğlu

Yürüyorum geçmiyor, müzik dinliyorum geçmiyor, sohbet ediyorum geçmiyor,geziyorum geçmiyor,Gülüyorum geçmiyor,Dua ediyorum geçniyor, Geçmesi için zaman var dediler, Oysa farkında deyiller ben bu zamanın içinde kaybolmuşum.

Zayıf insanlar mutluluktan bile korkar. *İnsanlığımı Yitirirken - Osamu Dazai

Yürümeyi ayakların yere basmasından ibaret zanneden, sevmeyi de düşünmeyi de bilmeyen, tebessüm etmeyi unutmuş, ecdadla dostluk bağlarını koparmış, gelişine yaşayan insanlar doldurdu yeryüzünü. 5 dakikalık yolu bile kulaklığımız olmadan gitmeye...

Yürümeyi ayakların yere basmasından ibaret zanneden, sevmeyi de düşünmeyi de bilmeyen, tebessüm etmeyi unutmuş, ecdadla dostluk bağlarını koparmış, gelişine yaşayan insanlar doldurdu yeryüzünü. 5 dakikalık yolu bile kulaklığımız olmadan gitmeye cesaret edemiyoruz, kendi düşüncelerimizden kaçıyoruz adeta. Anlık videolar kaydırmanın ruh sıkıntımıza iyi geleceğini sanıyoruz, daracık ekranlara hapsediyoruz kendimizi. Kendimizden giderek uzaklaşıyoruz. Yaşamak dediğin böyle mi olmalı? Sakince, hissederek ve şükrederek yaşamak kalbe iyi geliyor. Yürümeyi bile adeta sanatlaştırmak, penceremizin önündeki ağaçlarla bağ kurmak, dünyadan göç etmiş iyi insanlarla arkadaş olmak, tebessüm biriktirmek, yaşadığımızı hissetmek, gök ve suyun mavisini fark etmek, bir sanat eseri nazarıyla bakmak yere ve göğe… İşte yaşamak dediğin böyle olmalı, aceleye getirmeden, ahenk içinde. İnsan bu dünyada nasıl ki geçici, çok uzun kalamayacağı belli, yaşamayı da ciddiye alması lazım değil mi? Gelin biz de hayatı yaşamaya çalışalım,telefonları kapatıp biraz gökyüzüne bakalım, kendimizle başbaşa kalıp kalbimizi dinleyelim, hissederek dua edelim, biraz sakinleşelim ve hayatı yaşayalım. Zira her an son anımız olabilir ve yaşamadan ölmek sermayemizi israf etmek olur. “Gariptir insanoğlu; yürümez, sevmez, mektup yazmaz, ağlamaz ve dua etmez… Sonra da mutlu olamıyorum, der!”

"Yürüyen insan kendi üzerine çöken kaygı, haset ve korku yumaklarını çözer, varlığını yeryüzünün ebediyen yeni olan kalbine düğümler. Yürüyoruz, işte bu düğümü atmak için." (Yürümenin Felsefesi, Frederic Gros)