"Sabahları uyanıp parıldayan güneşi gördüğümde, "Al işte, yine cenneti andıran bir gün ve yine insanlar bunu mahvedecekler" diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum." Genç Werther'in Acıları, Johann Wolfgang Von Goethe

Yaşamasını bilen için hayat tatlıdır 🙃

3000 yıl önce yazılmış bir Likya Şiiri'nden... "Beni bulamazsan üzülme, Eşyalarımı bulacaksın. Kestiğim taşları, açtığım yolları, İşlediğim heykelleri bulacaksın. Ve göreceksin ki binlerce yıl öteden, Parmak izlerimiz değecek birbirine..."

“Elin açık olsun, dilin kapah. Açık el rahmet çeker, açık dil bela." Abdülkadir Geylani

Yüzü güzel olana Kırk günde doyarsın da Gönlü güzel olana Kırk yılda doyamazsın. ~ Aşık Veysel Şatıroğlu

Herkes Ölüp gidiyor Bir sen'mi kalacaksın? Ha iki gün fazla, ha iki gün az yaşayacaksın. Ateşte kül toprakta Gül olacaksın. Mühim olan yaşarken İNSAN olacaksın.

Bazı geceler bazı insanlar bazı yerlerde sahiden karşılaşırlar. Bazı insanlar bazı aşklar bazı şarkılar bu yüzden unutulmazlar... Murathan Mungan

Gözlerin yine öyle bir bilinmez renkteydi, Gözlerin gözlerimde erimekteydi... Yavuz Bülent Bakiler

Dünyanın bütün çiçekleri, gamzelerinde açıyor... -Şükrü Erbaş

Güneşi özledim sonra seni... Keşke gölgesine razı bir fesleğen olsaydım... - Didem Madak

“ Bütün çiçekleri koparabilirsiniz ama baharın gelişini engelleyemezsiniz...” Pablo Neruda

Bazı kadınlar makyaj yapmaz, gamzesi vardır. Bazı kadınlar mücevher takmaz, gözleri vardır. Bazı kadınlar söze ihtiyaç duymaz, bakışları vardır. Bazı kadınlar silah kullanmaz, gülüşleri vardır. - Özdemir Asaf

İnsan saramadığı yarayı saklarmış... 🥀

“ Anneyi ‘çıldırmış’ diye getirmişlerdi doktora. Bunu ilk söyleyen de kocasıydı zaten. Doktor öyle bir şey sordu ki, adamın boğazı düğümlendi…” “Son zamanlarda çok sinirli hocam,” dedi. “Her şeye bağırıyor, ağlıyor, çocuklara tahammülü...

“ Anneyi ‘çıldırmış’ diye getirmişlerdi doktora. Bunu ilk söyleyen de kocasıydı zaten. Doktor öyle bir şey sordu ki, adamın boğazı düğümlendi…” “Son zamanlarda çok sinirli hocam,” dedi. “Her şeye bağırıyor, ağlıyor, çocuklara tahammülü kalmadı.” Kadın sessizdi. Ellerini dizlerinde kenetlemişti. Parmakları titriyordu. Sanki birazdan ağlamayacak da… dağılacaktı. Doktor dosyaya baktı, sonra başını kaldırdı. Ama kadına değil. Doğrudan babaya döndü. “Bir soru soracağım,” dedi sakin bir sesle. “Evinizde baba mısınız… yoksa misafir mi?” Adam şaşırdı. “Nasıl yani?” dedi. “Ben çalışıyorum. Eve para getiriyorum.” Doktor başını salladı. “Güzel. Peki,” dedi, “Çocuğunuz en son ne zaman ateşlendi, biliyor musunuz?” Adam durdu. “Yani… eşi hatırlar onları.” “Altını en son ne zaman siz değiştirdiniz?” Adam gülümsedi, savunmaya geçti: “Hocam ben akşamları çok yorgun oluyorum.” Doktor kalemi masaya bıraktı. “Peki,” dedi, “Bu evde hiç yorgun olmayan biri var mı sanıyorsunuz?” Kadın o anda başını kaldırdı. Gözleri doluydu ama ağlamıyordu. Çünkü o çoktan ağlamayı bırakmıştı. Doktor devam etti: “Gece çocuk uyandığında kim kalkıyor?” “Okul grubunun WhatsApp’ında kim var?” “Buzdolabında ne eksik, kim biliyor?” “Çocuk korktuğunda ‘anneee’ diye kime koşuyor?” Adamın sesi kısıldı. Cevaplar boğazında düğümlendi. Doktor son cümleyi yavaş söyledi: “Bu kadın çıldırmadı. Bu kadın yalnız bırakıldı.” Kadına döndü bu kez. “Hanımefendi,” dedi, “siz hasta değilsiniz. Siz tek başınıza bir aile taşımışsınız. Ve artık gücünüz kalmamış.” Sessizlik çöktü odaya. Adam ilk kez eşine baktı. Ama bu kez “neden böylesin” diye değil… “Ben neredeydim?” diye. Doktor kapıyı açarken son sözü bıraktı: “Bir evde baba olmak, akşam gelince ayakkabıyı çıkarıp kanepeye uzanmak değildir. Baba olmak, yükün ortasında durmaktır. Aksi halde siz baba olmazsınız… Sadece eve uğrayan bir misafir olursunuz.” Kadın o gün ilaç almadı. Ama biri ilk kez onun yükünü adlandırdı. Ve bazen… insanı iyileştiren tam olarak budur.” ——

Yağmur düşerken sessizce şehrin üzerine, içimde bir tatlı ağırlık hissediyorum; özlem ve sevgi, melankoliyle iç içe, birbirinden ayrı değil, tek bir nefes gibi dolaşıyor ruhumda. Uzak bir gülüş beliriyor zihnimde, damlaların ritmiyle birlikte...

Yağmur düşerken sessizce şehrin üzerine, içimde bir tatlı ağırlık hissediyorum; özlem ve sevgi, melankoliyle iç içe, birbirinden ayrı değil, tek bir nefes gibi dolaşıyor ruhumda. Uzak bir gülüş beliriyor zihnimde, damlaların ritmiyle birlikte çarpıyor kalbime; hafif bir sızı ama aynı zamanda sıcak bir ışık gibi. Her damla, her gölge, bir anıyı ve bir hissi birlikte taşırken, zamanın çizgileri siliniyor; geçmiş ve şimdi birbirine karışıyor. Melankolinin serinliği, sevginin sıcaklığıyla yumuşuyor, özlemin tatlı rüzgarı her duyguyu nazikçe okşuyor. Ve ben, sessizce, bu içsel manzaranın içinde duruyorum: kaybolmuş sandığım anlar, aslında beni ben yapan bütünün ince dokunuşları, usul usul ruhuma düşüyor, eksiksiz ve tek parça hâlinde.