"Kıskançlık insanı gülünç duruma düşürür, kıskançlık bir kusurdur!.."

Çok öfkelendiğinde ya da sabrın tükendiğinde, insan yaşamının bir an olduğunu ve kısa sürede hepimizin yan yana cansız uzanacağını düşün.

'Kimse umurumda değildir benim' derdi sık sık.

Korkuyor­duk. Korkuyordum. Hayallerinde bile korkar mı insan?

Acının etrafını dolaşamazsınız, içinden geçmeniz lazım.

Yokuşların sonunda yok oluşlar varmış, bilseydim nefes nefese koşmazdım.

Kişi kendisine benzeyende sükunet bulur. İbn Hazm

Bırak hakikat incitsin seni. Bir yalan avutacağına..

Sessizliğin İçinde Hayat Günler öylesine akıp gidiyor ki, çoğu zaman elimizden kayan küçük anların farkına bile varamıyoruz. Sabahın ilk ışığı perdeden sızarken, kahve fincanındaki buhar yavaşça yükselirken, sokaktan geçen bir yabancının...

Sessizliğin İçinde Hayat Günler öylesine akıp gidiyor ki, çoğu zaman elimizden kayan küçük anların farkına bile varamıyoruz. Sabahın ilk ışığı perdeden sızarken, kahve fincanındaki buhar yavaşça yükselirken, sokaktan geçen bir yabancının gülümsemesi bir anlığına durur ve kaybolur… Ama biz çoğu zaman gözlerimizi yere indirir, kendi içimizin ağırlığında yürürüz. Hayat, sessiz bir şiir gibi, fark edilemeyen dizelerle örülüdür. Bir pencerenin kenarında sallanan yaprağın rüzgârla yaptığı dans, bir kedinin güneşin sıcaklığıyla bulduğu huzur köşesi, sokakta unutulmuş bir gülün solgun ama hâlâ canlı hali… Hepsi, yaşamın kendini gösterdiği minik mucizelerdir. Ve biz, fark etmeden, zamanın akışında kayboluruz. Yolda yürürken insanların yüzlerinde gizli melodiler vardır: bir hüzün, bir sevinç, bir yorgunluk… Bu melodiler, bir şarkının en yumuşak notaları gibi, ruhumuza dokunabilir. Ama çoğu zaman kulaklarımızı kapatır, gözlerimizi indirdiğimiz kalabalığın içinde kayboluruz. Oysa fark ettiğimiz her bakış, hayatın sessiz bir çağrısıdır. Evde, sokakta, kafelerde… hayat, gözden kaçan detaylarla örülüdür. Bir arkadaşın beklenmedik selamı, rüzgarın saçlarımızı okşayışı, eski bir melodinin ansızın çalması… Hepsi, ruhun derinliklerinde yankı bulan sessiz hediyelerdir. Bu hediyeleri fark etmediğimizde, kalbimiz bir boşlukta savrulmuş gibi hisseder. Modern hayat bize hep daha fazlasını ister; daha hızlı, daha üretken, daha başarılı… Ama belki de gerçek güzellik, gözden kaçan anlarda gizlidir. Bir fincan kahvenin kokusunda, bir yürüyüşte, bir dost sohbetinde… Durup dikkat ettiğimiz an, zamanın içindeki kıymeti görürüz. Melankoli, bazen bu farkındalığı getirir. Kaybettiğimiz anlara üzülmek değil, onları yeniden görebilme ihtimalinin güzelliğini fark etmektir. Bir çocuğun oyun sırasında yere düşüp kalkması, bir sokak müzisyeninin melodisinin rüzgârla birleşmesi, eski bir dostun gözlerinde beliren ışık… Her biri, hayatın sessiz ama sağlam bir ritmiyle atan küçük mucizelerdir. Yalnızlık, bu anları daha net görmemizi sağlar. Kalabalığın ortasında sessiz bir köşe, bir kahve masası, bir pencere kenarı… Hayatın ritmi hızla akarken, durduğumuzda her detayın bize dokunduğunu hissederiz. Kaçırdığımız anlar, aslında dikkatimizi vermediğimiz anlar, farkına varamadığımız şiirlerdir. Ve her günün sonunda, yaşamın bize gösterdiği sessizlik içinde bir mesaj vardır: hayat, planlarımızın ve programlarımızın ötesinde akar. Basitliğin, farkındalığın, durmanın içinde bir anlam taşır. Bir an durmak, derin bir nefes almak, çevremize bakmak… Bunlar, kaybolmuş küçük hazineleri bize geri getirir. Belki yarın, sabah uyanınca pencerenin kenarında durur, kahve fincanımızdaki buharı izler, sokaktan geçen bir yabancının yüzüne bakarız. O an, kaçırdığımız zamanın telafisi başlar. Hayatın kıymetini en çok fark ettiğimiz küçük anlarda anlarız; çünkü her an, yakalanmayı bekleyen bir mucizedir. Yazan : Eva

Geçerken sana uğrayanla Sana gelmek için yola çıkan bir olmaz"diye bir söz okudum ..O kadar anlamlı ki

Sanki hiçbir şey uyaramaz İçimizdeki sessizliği Ne söz, ne kelime, ne hiçbir şey Gözleri getirin gözleri Başka değil, anlaşıyoruz böylece Yaprağın daha bir yaprağa değdiği O kadar yakın, o kadar uysal Elleri getirin elleri Diyorum, bir şeye karşı...

Sanki hiçbir şey uyaramaz İçimizdeki sessizliği Ne söz, ne kelime, ne hiçbir şey Gözleri getirin gözleri Başka değil, anlaşıyoruz böylece Yaprağın daha bir yaprağa değdiği O kadar yakın, o kadar uysal Elleri getirin elleri Diyorum, bir şeye karşı komaktır günümüzde aşk Birleşip salıverelim iki tek gölgeyi. Edip Cansever

Yorulduğunu hissediyor, gücü tükendikçe taşıdığı yükün ağırlığı artıyordu.

Her şeyi ve herkesi terk edip gitmek ne büyük zevk olurdu..

Gerçek acı, insanı yapay sevinçten daha çok canlandırır.

Kelimeler ya çok tutkuluydu ya da çok anlamsız. Ne yazsa yetersiz geliyordu.